Mahmut Görür sitesine hoş geldiniz!

"hayat hepimizin"

TEŞEKKÜRLER ANTALYA…

Duramadım yine yerimde. Perşembe akşamı karar verdim Antalyalı arkadaşlarla tanışmaya ve elbette Tuncay Özkan’ı görmeye…

Antalya “Biz Kaç Kişiyiz Derneği” Başkanı Sayın Neşe Şen’e salonlarının müsait olup olmadığını sorarak, arkadaşlarımla Fethiye’den destek vermeyi düşündüğümü kısa bir not olarak yazdım. Kendileri büyük bir incelikle, salonlarının müsait olduğunu ve katılımımızdan büyük bir onur duyacağını belirten yanıtını hemen gönderdi…

Bu nedenle yanıma arkadaşlarımı alarak kiraladığımız minibüs ile Antalya yoluna düştük sabahleyin Fethiye’den. Ege ve Akdeniz bölgelerimizin eşsiz doğasını özümseyerek, bazen dağların doruklarındaki karları, bazen de Nazım’ın “Dağlarına bahar gelmiş memleketimin” deyişindeki gibi doyumsuz ilkbahar manzaralarını sindire sindire izleyerek ulaştık turizmin başkentine…

Salona ulaştığımızda büyük bir ilgi ve coşkuyla karşıladı Antalyalılar bizleri. Bir başka oluyor insanın bilmediği, tanımadığı hatta yaşamı boyunca belki de hiçbir zaman göremeyeceği insanlar tarafından bir dava uğruna büyük bir mutlulukla karşılanması…

Bu onurla “iyi ki geldik” düşünüsünün verdiği mutluluğu ile bizlere gösterdikleri masada yerlerimizi aldık. Konferansa yaklaşık bir saat var ve salonun dolu olmaması bizleri hafiften tedirgin ediyor. Umarız doldurur yurtsever kardeşlerimiz bu koca solunu dileklerini paylaşıyoruz arkadaşlarımla…

Ve beklenen anın gelmesine dakikalar kala salon tıka basa doluyor. Alt katta oturacak yer kalmaması nedeniyle katılımcılar üst katta yerlerini alıyor. Muhteşem bir tablo! Sayın Özkan’ın gelmesine az bir süre kalması nedeniyle insanlar arasında oluşan heyecan o kadar belirgin oluyor ki, bunu onların bakışlarından ve oturuş biçimlerinden anlamakta zorluk çekilmiyor...

Derken, işte o an!

Tuncay Özkan’ın açılış müziği haline gelen 10.ncu Yıl Marşı çalmaya başlıyor salonda. Yurtseverler ayakta, ellerinde bayraklar ve o güzel marş dillerde avaz avaz…

Kapıda görünüyor Özkan, abartısız herkes onu öpmek, elini sıkmak için etrafını dolduruyor. Elini tutan bir daha bırakmak istemiyor…

Ne kadar da susamışız dürüst bir lidere ve Atatürk yolunda ilerleyeceğini üzerine basa basa söyleyen bir ulusalcıya. Dedelerimizin şehit kanlarının ılık ılık topraklarımıza aktığı vatanımızı bu illetten bizlerle kurtaracağını söyleyen ve bunun için canını seve seve verebileceğini haykıran bir şehit torununa…

Dakikalar süren sevda türkülerinin söylendiği ilerleyişten sonra Tuncay Özkan konuşmasını yapacağı platforma gelebiliyor. Fakat ne mümkün yalnız kalıp söylemine başlamasına? Elindeki bastonuna rağmen yürümekte zorluk çeken yaşlı bir hanımefendi koluna girdiği bir yakını sayesinde adeta ayaklarını sürükleyerek sahneye gelip Tuncay Özkan’a sarılıyor ve dakikalarca sıkı sıkı kucaklıyor ve bir şeyler söylüyor Tuncay’ına. Sonra bir başkası, bir başkası daha….

Antalyalı arkadaşların görevlendirdiği birbirinden cici ve pırıl pırıl aydınlık abidesi kızlarımız güçlükle sahneyi boşatmayı başarıyorlar. Bana göre komşunun sevimli oğlu Tuncay gibi yakın gördüğüm Tuncay Özkan, yine aynı sıcaklığı ve samimiyetiyle başlıyor konuşmasına…

Sizlere neler anlattığını açıklayacağımı sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Ancak şu kadarını yazabilirim, o da; Türkiye aydınlığa gebe ve gecenin en karanlık sonundan, sabahın ilk ışıklarını göreceğimiz anların çok yakın olduğunun müjdesi…

Açıklamayacağım dedim, çünkü Tuncay Özkan iktidara oynarken daha şimdiden bütün illerimizi ve ilçelerimizi gezmeye başladı büyük bir hızla ve enerjiyle. Onu takip edin ve bizzat kendi ağzından dinleyin devrimlerini, böylesi inanın çok daha güzel…

Bir ufacık ipucu; haftaya “KANAL BİZ” yayınına başlıyor, gözümüz aydın…

Teşekkür ederim Antalya, sizleri tanımaktan onur duyduk. Fethiyeli kardeşlerinizden kucak dolusu sevgiler sizlere…

Size de çok teşekkürler Sayın Tuncay Özkan, iyi ki var oldunuz şu zor ve çaresiz anlarımızda, iyi ki…